dag 8, naar Uyuni

Dag 8.  we kunnen vandaag rustig aan opstarten, we vertrekken rond 11.00. We zijn echter op tijd wakker en besluiten na het ontbijt met een groepje mee te gaan naar het klooster om de hoek. Dit is een prachtig klooster waar in de hoogtij dagen zo’n 60 nonnen zaten. Wel alleen nonnen uit de gegoede families want er werd een hoge bruidsschat gevraagd. Het was de gewoonte dat het 1e kind voor nageslacht zorgt, het 2e kind ging naar het klooster en de 3e zoon werd militair. De 2e dochter werd als bruid gekleed naar het klooster gebracht en mocht nooit meer naar buiten, ze mocht 1x per week bezoek hebben maar mocht ze niet zien of aanraken. Ze zat achter een geblindeerd hek met punten eraan. Later veranderde dat en mochten ze elkaar wel zien en aanraken, ze zat echter nog steeds achter een hek. Vreselijk moet dat zijn als je je er niet thuis voelde. Het gebouw is prachtig met 2 binnenplaatsen. Er zijn nog veel altaar stukken met goud en sieraden versierd, dit terwijl het buiten echte armoede heerst. Dit is altijd mijn ding tegen de kerk, zoveel geld en buiten is er heel veel armoede.

Om 10.30 staan we weer buiten en komt ook de andere groep terug naar het hotel. Zij zijn naar het museum over het munten slaan geweest. Om 11.00 komt de bus naar het pleintje want ons hotel ligt in een smal straatje waar hij niet in kan komen.

We rijden vandaag naar Uyuni, zo’n 200 km rijden, de natuur is ruw en prachtig. Er is regelmatig een foto stop om het uitzicht en de dieren te fotograferen. We zien groepen lama’s, die horen bij boerderijen, overdag lopen ze wild rond en ’s avonds keren ze terug naar de boerderij, waar ze veilig zijn voor de poema’s die hier leven.

Ook zijn er vicuna’s, een soort hert met dikke vacht, zij leven boven de 2000 m en zijn erg agressief. Ook zijn ze erg schichtig en zijn ze snel weg als ze wat horen.  Toch gelukt om ze op de foto te krijgen.

Dan stoppen we in een dorpje dat bijna leeg staat. Er wonen nog maar een paar mensen, zij werken in een fabriek achterin het dorp waar we mogen binnen kijken, heel veel oude machines uit 1895 die nog steeds draaien, ze maken er de wagens waarmee de erts uit de mijn wordt gehaald. Dirk is als een kind in een snoepwinkel.

Dan rijden we door en hebben nog 1 stop bij een uitzichtpunt waar we mooi zicht hebben over de zoutvlakte die we morgen gaan bezoeken.

Dan rijden we door Uyuni in. Wat een haveloos, armoedig plaatsje is dit. Veel gebouwen nog in aanbouw, brede puinwegen met kuilen, zelfs de hoofdstraat is zo. Het hotel is gelukkig redelijk nieuw. De kamer is oké.  Nog even water halen en rust tot we gaan eten.

Met z’n 6en wezen eten, prima pizza met een drankje. Daarna naar bed. Ik ben zo moe dat ik voor Dirk al slaap en dat is echt vreemd’.